Księżniczka, Zofia Urbanowska

Wydawnictwo Kama, Warszawa 1999

Urocza powieść dla pensjonarek z końca XIX wieku pierwszy raz wydana w 1886 roku. W założeniu miała pokazywać wzór polskiej dzielnej patriotki.

Główna bohaterka, Helenka, jest jedyną córką bogatych rodziców. Niestety jej ojciec nie ma głowy do interesów, ma za to zbyt dobre serce. Pożyczając ludziom pieniądze i poręczając kredyty doprowadza się w końcu do ruiny. Helenka postanawia podjąć pracę. Wyjeżdża więc do Warszawy i zamieszkuje u znajomego przedsiębiorcy, gdzie wypisuje rachunki i pakuje nasiona. Dom przedsiębiorcy bardzo się różni od jej rodzinnego domu. Jest urządzony prosto i bez przepychu, jego mieszkańcy również ubierają się skromnie, dlatego Helenka porzuca swoje suknie z tiurniurą i ogonem. Używa się tu zwykłego mydła, a w co drugą niedzielę służba ma wolne i trzeba samemu posprzątać swój pokój, zamiast zostawiać wszystko gdzie popadnie. Helenka bardzo się temu dziwi, gdyż „u nas służące nie miały nigdy dni wolnych, a mimo to służyły po kilka lat i chwaliły, że im dobrze”.

Reklama

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s